Komt dat zien: Wilfred Bronswijk

“Bij zonsondergang kleurt soms de redactievloer knalrood”, vertelt Wilfred, terwijl hij uit het raam naar het westen kijkt. De verdiepingen in het oude postkantoor herbergen zowel de landelijke als de Rotterdamse editie van het Algemeen Dagblad. “Ons motto is dat een regioredactie, zoals het Rotterdams Dagblad, zo veel mogelijk gewoon in het gebied moet zitten. Wat dat betreft zitten we in RCD hartstikke centraal in Rotterdam. Dit uitzicht draagt zeker bij aan de inspiratie voor de redactie: waar je over schrijft, kijk je op uit. Mensen die voor de eerste keer hierboven komen beginnen ook gelijk over het weidse uitzicht. Central Post is geen superhoog gebouw en staat dicht aan de rand tegen Rotterdam CS. Alle hoogbouw is die kant op”, wijst hij richting het Weena, “en aan de kant van Den Haag kijk je uit over een grote vlakte. Ondanks dat je binnen zit, maak je de jaargetijden bewust mee: zo zie je de regen over de stad aankomen.”

Post sorteren

Over Central Post weet Wilfred ook nog het een en ander te vertellen. “Na de Tweede Wereldoorlog was een groot deel van Rotterdam plat en volgens mij was dit een van de eerste gebouwen die in het district hier is neergezet. Er werd in dit gebouw post gesorteerd voor de grote regio Rotterdam. Van de oudere generatie collega’s hebben sommigen zelfs hun eerste vakantiebaantje er nog gehad, als postsorteerder. Het logistieke bereik van deze plek was belangrijk en het grappige is: als je beneden naar de kelder gaat, zit er een deur en kun je via een tunnel onder de sporen doorlopen. Dat was vroeger voor de postkarretjes naar het laadperron.” 

Bruisende stad

De redactielocatie vlak naast het station is volgens Wilfred sowieso handig: “Met de trein en de metro ben je overal zo. We hebben dan ook weinig parkeerplekken nodig. En vanuit mijn werkplek zie ik vanuit mijn ooghoeken de vliegtuigen opstijgen. Je kijkt vanuit hier op de treinen – wat trouwens een mooi zicht is als het heeft gesneeuwd – en onder je zie je auto’s en de stad. Dat is voor mijn collega’s die schrijven wel goed voor de verbinding ermee. Deze verdiepingen zijn wel zo’n beetje de grens; zit je hoger dan heb je minder verbinding met het bruisende van de stad. En hierboven hebben we ook een dakterras waar we soms een borrel hebben. Aan het eind van volgend jaar gaan we trouwens wel verhuizen. Naar de Coolsingel, dat is ook een hele mooie plek in een nieuw gebouw. Maar het uitzicht hier ga ik toch wel missen.”